Mehmet Koç Şiirleri

Ne güzeldi Hasibe bacı

kuaför derdi yoktu onun

sokak aralarında dedikoduları

saçlarında yapmacık renkler

dudaklarında boyalar

gözlerinde rimeller

yanaklarında allıklar

yoktu işte, doğduğu gibiydi

hafiçe etine dolgundu bacı

yatalak olmuş kocası

14’ünü bulmuş oğlu vardı

 

Çılgın kentin sokaklarında kendiydi

bir de oğlu, karton toplar, karnını doyururdu

azcık tayın, çokça ilaç parası

çöp bidonlarındaydı onun nafakası

 

Ayağında rengini yitirmiş tumanı vardı

sırtında, çöpten bulduğu kısa kollusu

arkasında “Live is Life” yazısı

ensesini azıcık geçen saçları kınalı

allı yeşilli yazması sarıyordu onları

kenarlarında el oyası yapılmış

ve dağılacak gibi duran terlikleri

gözleri dağ çimeni rengi yeşilceğizdi.

sırtladı mı çekçekini, aldırmazdı yollara

aldırmazdı insanlara, hor bakışlara

nafakasının derdiydi onunkisi

bir de kocasının ilaç parası

 

Çılgın kentin sokaklarında kendiydi

bir de oğlu, karton toplar, karnını doyururdu

azcık tayın, çokça ilaç parası

çöp bidonlarındaydı onun nafakası

 

Oğlu bilmez di okul kitap defter kalem

yetmezdi ki kazandıkları onlara

dizleri erimiş pantolunundan

kararmış dizleri görünürdü

ne hamburger yemişliği vardı

ne bowling oynamışlığı

sinema desen hak getire

süleymandı adı yiğit 14lüğün

anasının çıvgın delikanlısı

daralsa anası, yeterdi imdadına

tutardı ucundan çekçekin

bırakmazdı asla tek başına

 

Çılgın kentin sokaklarında kendiydi

bir de oğlu, karton toplar, karnını doyururdu

azcık tayın, çokça ilaç parası

çöp bidonlarındaydı onun nafakası

 

Herkes kendi hikayesine ağlardı bu kentte

ağır işçi sekreter buse, overlokçu fadime

Muhasebeci muharrem, bilgisayarcı ahmet

Taksici hoyrat, minibüscü deli nuri

yine de kimse denk değildir aslında

çöpten yaşam toplayan hasibe bacıya

yoktur hiçbir yürek oğlununkuna denk

Kent ağlar, kent tüketir, kent dağıtır

Hasibe bacı toplar, oğlu toplar

Bu kentte herkes kendine ağlar.

 

Şiiradamı

Mehmet Koç